SIEĆ REGIONALNYCH OŚRODKÓW DEBATY MIĘDZYNARODOWEJ





21.03.2019 Stulecie wznowienia stosunków dyplomatycznych między Francją i Polską RODM Olsztyn poleca

4 kwietnia 1919 r., Eugène Pralon, mianowany nadzwyczajnym wysłannikiem i ministrem pełnomocnym Republiki Francuskiej, złożył Naczelnikowi Państwa Polskiego, Józefowi Piłsudskiemu, listy uwierzytelniające podpisane przez prezydenta Republiki Francuskiej Raymond Poincaré. Akt ten oznaczał wznowienie stosunków dyplomatycznych między Francją i Polską, po tym jak odzyskała ona niepodległość po zakończeniu pierwszej wojny światowej.

Nieco ponad miesiąc wcześniej, Francja uznała tę niepodległość, 23 lutego 1919 roku, w liście Stephena Pichon, ministra spraw zagranicznych w rządzie Georges’a Clemenceau, skierowanym do Ignacego Paderewskiego, prezesa Rady Ministrów i ministra spraw zagranicznych. „Polskę i Francję łączą odwieczne więzi, w żadnym innym kraju odrodzenie Pana Ojczyzny po latach zniewolenia, kiedy ciemiężcom nie udało się jej pokonać, nie było żarliwiej upragnione niż we Francji i nigdzie nie odbije się głośniejszym echem…. Z głębokim wzruszeniem przesyłam Panu w imieniu Francji życzenia szczęścia i pomyślności dla odrodzonej Polski ” pisał francuski minister spraw zagranicznych.

W przemówieniu wygłoszonym po złożeniu listów uwierzytelniających, Eugène Pralon przypomniał dzieje wielowiekowej przyjaźni łączącej Francję i Polskę, na koniec podkreślił udział polskich żołnierzy w walkach w czasie pierwszej wojny światowej i fakt, że na paryskim Łuku Tryumfalnym zostały wyryte nazwiska siedmiu polskich generałów. W odpowiedzi na list ministra, Józef Piłsudski wyraził radość ze wznowienia stosunków dyplomatycznych z Francją, która zawsze wskazywała „drogę postępu i wolności” i wobec której „Polska zaciągnęła dług wdzięczności, bowiem francuskie zwycięstwo pozwoliło na odrodzenia niepodległej Polski”.

Do czego służą listy uwierzytelniające?

Kiedy dwa państwa nawiązują stosunki dyplomatyczne, zobowiązują się przestrzegać zasad równości i wzajemności w ich dwustronnych relacjach. W związku z tym, ambasadorowie mianowani w każdym kraju powinni być oficjalnie uznani, jako pełniący swe funkcje, to znaczy akredytowani. W tym celu muszą najpierw uzyskać agrément, czyli aprobatę władz kraju, do którego zostali skierowani. Po kilku dniach lub tygodniach po przybyciu na miejsce, podczas uroczystej audiencji składają listy uwierzytelniające podpisane przez głowę państwa lub szefa rządu skierowane do władz państwa przyjmującego. Od tej chwili mogą oficjalnie pełnić powierzoną misję.

Przez długi czas procedura akredytacji była regulowana międzynarodowym prawem zwyczajowym. Została skodyfikowana Konwencją Wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku.